သတိရမိေသာအပိုင္းအစေလးမ်ား(၁)

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေပါ့။ က်ဴရွင္က ည ၇း၀၀ ဆင္းတယ္။ က်ဴရွင္အၿပီး ဗိုက္ကလဲဆာ အိမ္ကို လဲ မျပန္ခ်င္ေသးဆိုေတာ့ ဦးခ်စ္တီးရဲ႕ ေခါပုတ္ဆိုင္ေလးပဲေျပးၾကတယ္။ အင္း...ေျပာျပပါဦးမယ္ အဲဒီဆိုင္ေလး အေၾကာင္း၊ အမွန္က အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ ဘာနာမည္မွ မရွိဘူး။ ဆိုင္ရွင္ အေဒၚႀကီးရဲ႕ ေယာက်ာ္းရဲ႕ နာမည္ကမွ ဦးခ်စ္တီး တဲ့။ နာမည္ကေတာ့ ဦးခ်စ္တီး လူကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ စစ္စစ္ႀကီးပါ။ သူတို႔ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံမွာ ေဂါပက အဖြဲ႔၀င္၊ တာ၀န္က အလွဴခံ ဆိုေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးနီးနီး သိၾကတယ္။ အေဒၚႀကီးကေတာ့ ရွမ္းအမ်ဳိးသမီးပါ။ သူတို႔ ေခါပုတ္ဆိုင္ေလးကေတာ့ က်ေနာ္တို႔နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ေဆာင္းတြင္းဆို နာမည္ႀကီးပဲ။ သူတုိ႔က ဆိုင္ထဲမွာပဲ ေကာက္ညွင္းကို ေပါင္း၊ ၿပီးေတာ့ တခါထဲ ဆိုင္ထဲမွာ တင္ ဆံုႀကီးထဲ ထည့္ေထာင္း၊ ညွက္ၿပီဆိုတာ နဲ႔ အလံုးေလးေတြ လံုးၿပီး ေရာင္းတာ ကိုးဗ်။ အဲဒီေတာ့ ပူပူေႏြးေႏြး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေခါပုတ္ အလံုးေလးေတြ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာပဲရမယ္ထင္တာပဲ။ တျခားေတြ႔ဖူးသမွ် ေခါပုတ္ေတြက အိမ္မွာလုပ္ၾကၿပီး ေနာက္ရက္ေတြမွ ေစ်းထဲ လာေရာင္းၾကတာေလ။ ဆိုင္ထဲကလူေတြက ေခါပုတ္ ေထာင္းရ ေကာက္ညွင္းေပါင္းရ ဆိုေတာ့ ေခြ်းရႊဲရႊဲ နဲ႔ ေဆာင္းတြင္းလို႔ ေတာင္ ထင္ၾက ပံုမေပၚဘူး။
က်ေနာ္တို႔တစ္ေတြကသာ က်ဴရွင္ခန္းထဲမွာ ၿငိမ္ကုတ္ကုတ္နဲ႔စာသင္ၿပီးထြက္လာၾကတဲ့သူေတြ ဆိုေတာ့ ခ်မ္းေအးေနၾကတာ။ အမွန္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေကာင္ေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီ အစားအေသာက္မ်ဳိးကို ႀကိဳက္လွတယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကေတာ့ ႀကိဳက္ၾကတယ္ ဗ်။ က်ဴရွင္ဆင္းခ်ိန္ဆို အဲဒီဆိုင္ေလး မွာ ေကာင္မေလးေတြ တရုံးရုံးနဲ႔ ။ ေကာင္မေလးေတြ တရုံးရုံး ဆိုေတာ့ ေကာင္ေလးေတြလဲ တလံုးလံုးေပါ့ဗ်ာ။
က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ ကေလးအေၾကာင္းဆက္လက္ေဖၚျပပါဦးမယ္။